မြန်မာနဲ့ ဂျပန်မှာ တူတာ တစ်ခု ရှိတယ် — မိုးရာသီ! 和辻哲郎Watsuji Tetsuro က 『風土』 မှာ ရေးတယ် — မိုးများတဲ့ モンスーンmonsoon ဒေသက လူတွေဟာ သဘာဝကို ချစ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ တိုင်ဖွန်း၊ ငလျင် ရောက်လာရင် ငြိမ်ငြိမ် ခံနိုင်တယ်။ ဂျပန်ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ထူးခြားချက် — အနောက်တိုင်းက "အပြစ်" ကို ကြောက်ပေမဲ့ ဂျပန်က "ရှက်စိတ်" ကို ကြောက်တယ် — 「恥の文化」။
ရှေးဂျပန်မှာ တောင်၊ မြစ်၊ သစ်ပင်တိုင်းမှာ နတ်ရှိတယ်လို့ ယုံတယ် — アニミズムanimism၊ နတ်ပေါင်း သန်းရှစ်ဆယ် (八百万神)။ ဂျပန်ရဲ့ ပထမဆုံး သမိုင်းစာအုပ် 『古事記』 မှာ ဒီနတ်ပုံပြင်တွေ ရေးထားတယ်။
၆ ရာစုမှာ ပင်လယ်ဖြတ်ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာ ရောက်လာတယ်။ 聖徳太子Prince Shotoku က ဥပဒေ ၁၇ ချက် ရေးပြီး ပထမဆုံး စကားက 「和をもって貴しとなし」 — ညီညွတ်ခြင်းက အမြတ်ဆုံး။
平安 ခေတ်မှာ တရုတ်ကို ပညာသင်သွားတဲ့ ဘုန်းကြီး ၂ ပါး ပြန်လာတယ် — 最澄Saicho က 天台宗၊ 空海Kukai က 真言宗။ 鎌倉 ခေတ် စစ်ပွဲတွေ များလာတော့ "ရိုးရိုးလူတွေလည်း ကယ်တင်ခံရမလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်း ပေါ်လာတယ်။ 法然Honen က "南無阿弥陀仏 ကိုပဲ ရွတ်"၊ တပည့် 親鸞Shinran က "အပြစ်ရှိသူတောင် ကယ်တင်ခံရတယ်"၊ 一遍Ippen က ကခုန်ရင်း ရွတ်တယ်။ 道元Dogen ကတော့ "ဘာမှ မတွေးနဲ့၊ ထိုင်ရုံပဲ" — 只管打坐။
ဂျပန်ရဲ့ အလှအပ စိတ်ဓာတ်လည်း ဒီကနေ ပေါ်လာတယ်။ 千利休Sen no Rikyu ရဲ့ လက်ဖက်ရည် အခမ်းအနားမှာ ရိုးရှင်း တိတ်ဆိတ်တဲ့ အလှ — わび 🍵။ 松尾芭蕉Matsuo Basho ရဲ့ ကဗျာ "ကန်ဟောင်းထဲ ဖားခုန်ဆင်း၊ ရေသံ" မှာ အထီးကျန်တဲ့ အလှ — さび 🐸။
江戸 ခေတ်မှာ ပညာရှင်တွေ ငြင်းကြပြန်တယ်။ 伊藤仁斎Ito Jinsai က 孔子Confucius ရဲ့ မူရင်းစာကို ပြန်ဖတ်ရမယ် — 古学။ 本居宣長Motoori Norinaga ကတော့ "တရုတ်အတွေး (漢意) တွေ ဖယ်ပြီး ဂျပန်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားကို ရှာ" ဆိုပြီး 『古事記伝』 ကို ၃၅ နှစ် ရေးတယ် — もののあはれ။
明治 ခေတ် ဂျပန် တံခါးဖွင့်တော့ ¥10,000 ငွေစက္ကူပေါ်က လူ 福沢諭吉Fukuzawa Yukichi က 「天は人の上に人を造らず」 — လူတိုင်း တန်းတူ မွေးတယ် (天賦人権) လို့ ရေးတယ်။ 中江兆民Nakae Chomin က ルソーRousseau ကို ဘာသာပြန်လို့ 東洋のルソーRousseau။ ခရစ်ယာန် 内村鑑三Uchimura Kanzo၊ 『武士道』 ရေးတဲ့ 新渡戸稲造Nitobe Inazo တို့လည်း ရှိတယ်။
大正 ခေတ်မှာ 美濃部達吉Minobe Tatsukichi က "ဧကရာဇ်ဟာ နိုင်ငံရဲ့ အင်္ဂါတစ်ခု" (天皇機関説)၊ 吉野作造Yoshino Sakuzo က "ပြည်သူ ဗဟို" (民本主義)။ ဝတ္ထုရေးဆရာ 夏目漱石Natsume Soseki က အပြင်က ဖိအားနဲ့ မဟုတ်ဘဲ 内発的開化၊ 柳田国男Yanagita Kunio ကတော့ ရွာတွေ လှည့်ပြီး ရိုးရိုးလူတွေရဲ့ ပုံပြင်တွေ စုတယ် — 民俗学၊ 『遠野物語』။