ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် လူ ၁၀၀ ရောက်သွားတယ် ဆိုပါစို့။ တစ်ယောက်က ငါး ပိုဖမ်းချင်တယ်၊ တစ်ယောက်က အိမ် ပိုကြီးချင်တယ် — ငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်လာတယ်။ アリストテレスAristotle ပြောသလို လူဟာ အတူနေရတဲ့ သတ္တဝါမို့ ဒီငြင်းခုံမှုကို ညှိပေးဖို့ 政治 လိုတယ်။ စည်းကမ်းကို အတင်းအကျပ် လိုက်နာစေနိုင်တဲ့ အင်အား = 権力၊ အဲဒီ 権力 ကို တရားဝင် ပိုင်တဲ့ အဖွဲ့ = 国家။
နိုင်ငံတစ်ခု ဖြစ်ဖို့ ၃ ခု လိုတယ် — မြေ၊ ပင်လယ်၊ ကောင်းကင် (領域)၊ နေထိုင်သူ လူ (国民)၊ နောက် ဘယ်သူမှ ဝင်မစွက်ဖက်နိုင်တဲ့ အုပ်ချုပ်ခွင့် (主権)။ ကမ်းကနေ ၂၀၀ ပင်လယ်မိုင်အထိ ငါး၊ ရေနံကို ကိုယ်ပဲ သုံးခွင့်ရှိတဲ့ ပင်လယ် = 排他的経済水域 EEZ။
ရှေးခေတ် နိုင်ငံက ညစောင့်လိုပဲ — သူခိုး၊ ရန်သူ ကာကွယ်ရုံ — 夜警国家၊ 小さな政府။ ခေတ်သစ်မှာတော့ ဆေးရုံ၊ ကျောင်း၊ ပင်စင် အကုန် ကူညီတဲ့ 福祉国家 — 大きな政府 ဖြစ်လာတယ်။
ဥပဒေကိုလည်း နားလည်ရမယ်။ 1215 ခုနှစ် အင်္ဂလန်မှာ မင်းမျိုးတွေက ဘုရင်ကို "မင်းလည်း ဥပဒေ လိုက်နာရမယ်" လို့ စာချုပ်ချုပ်ခိုင်းတယ် — マグナ・カルタ။ ဥပဒေက အုပ်ချုပ်သူကိုပါ ချုပ်ကိုင်တာ = 「法の支配」။ ဘောလုံးပွဲမှာ ဒိုင်လူကြီးကိုယ်တိုင် စည်းမျဉ်း လိုက်ရသလိုပဲ ⚽။
ကုန်သည်တွေ ချမ်းသာလာတော့ "ဘုရင်ချည်း ဘာလို့ အကုန်ဆုံးဖြတ်ရမှာလဲ" ဆိုပြီး တော်လှန်ကြတယ် — 市民革命။ အင်္ဂလိပ်မှာ သွေးမထွက်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ 名誉革命၊ အမေရိကန် 独立宣言၊ ပြင်သစ် 人権宣言။ နောက်တော့ リンカンLincoln က "ပြည်သူ၏၊ ပြည်သူ့ကြောင့်၊ ပြည်သူ့အတွက် အစိုးရ" လို့ ကျော်ကြားတဲ့ မိန့်ခွန်း ပြောတယ်။
အာဏာတစ်နေရာတည်း စုရင် အန္တရာယ်ရှိတယ်။ ロックLocke က အာဏာ ခွဲဖို့ စပြောတယ်၊ モンテスキューMontesquieu က 『法の精神』 မှာ ဥပဒေပြု၊ အုပ်ချုပ်၊ တရားစီရင် — 三権分立 — လို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခွဲပြတယ်။ ဒီမိုကရေစီမှာ မဲများတဲ့ဘက် နိုင်ပေမဲ့ သေချာ ဆွေးနွေးပြီး အနည်းစု အမြင်ကိုလည်း လေးစားရမယ်။